تبیین ابعاد مختلف تکمیل مسیر رشت – آستارا

نیاز شدید روسیه به کوریدور شمال - جنوب در سایه کارشکنی آذربایجان

۱۸ تیر ۱۴۰۲ | ۱۲:۰۰ کد : ۲۰۲۰۵۱۳ آسیا و آفریقا انتخاب سردبیر
زهرا صدرا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: غرب روسیه به دلیل جنگ با اوکراین دچار مشکل ترانزیتی است بنابراین به شدت به ساخت و تکمیل خط رشت آستارا نیازمند است، در این وضعیت نیازمند این هستیم که با تقویت دیپلماسی، روسیه را برای سرمایه گذاری در این طرح ترغیب کنیم که هم ابزار قدرتی در دست ایران باشد، هم جلوی کارشکنی های آذربایجان گرفته شود
نیاز شدید روسیه به کوریدور شمال - جنوب در سایه کارشکنی آذربایجان

نویسنده: زهرا صدری (صدرا)، پژوهشگر حوزۀ ترانزیت بین‌الملل و امور کریدورها و کارشناس ارشد آسیای مرکزی و قفقاز - دانشگاه علامه طباطبایی

دیپلماس ایرانی:

اهمیت ترانزیتی ایران:

با توجه به موقعیت راهبردی وترانزیتی کشور، می توان فرصتها و مزیت های زیادی را برای ترانزیت کشور در نظر گرفت. البته بهره برداری درست و به موقع از این فرصتها و همچنین انجام سرمایه گذاری لازم می تواند در بهره برداری اثربخش از موقعیت جغرافیایی و منحصر به فرد ترانزیتی کشور موثر واقع شود، لذا نحوه بهره برداری از این مزیت‌ها و فرصت‌ها و برقراری ارتباط حمل و نقلی با کشورهای هدف می تواند نقش برجسته‌ای در تسهیل تجارت میان آسیا و اروپا و کشورهای منطقه و توسعه ترانزیت ایفا کند. در مجموع مزیت‌های ترانزیت از طریق قلمرو جمهوری اسلامی ایران عبارتند از:

•    قرار گرفتن درمسیر کریدورهای ترانزیتی شمال- جنوب
•    برقراری ارتباط ترانزیتی افغانستان وآسیای مرکزی ازطریق محور ترانزیتی شرق کشور "چابهار – میلک" 
•    قرار گرفتن درمرکزیت جغرافیائی کشورهای عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی اکو
•    تخفیفات وتسهیلات گسترده برای ترانزیت ازطریق ایران ازجمله برخی معافیت ها و تخفیفات در زمینۀ هزینه‌های بندری و انبارداری
•    حمایت‌های دولتی و ارزانی خدمات ارائه شده و کوتاهی مسیر، ارائه تسهیلات لازم به منظور تسریع در ترانزیت کالا از طریق ایران 
•    وجود ظرفیت‌ها و پتانسیل‎های فراوان در بخش‌های مختلف حمل و نقلی کشور، افزایش کمی و کیفی تجهیزات و توسعه 

قابل توجه است که محور ریلی رشت – آستارا با طول ۱۶۴ کیلومتر، یکی از مهم‌ترین پروژه‌های ریلی کشور است که قرارگیری گیلان در همسایگی کشورهای حاشیه خزر، عضو اتحادیه اوراسیا و شانگهای بر این مهم افزوده است و بستر مناسبی برای توسعه صادرات و روابط تجاری کشور با همسایگان به شمار می‌رود. آن‌طور که مسئولان گفته‌اند؛ از این ۱۶۴ کیلومتر مسیر ریلی رشت – آستارا تاکنون فقط ۱۲ کیلومتر از سمت آستارا و ۱۰ کیلومتر از سمت رشت به مرحله اجرا رسیده و مابقی آن در بن بست اعتباری و محدودیت‌های منابع متوقف شده که البته تمام چشم امیدها برای تکمیل این پروژه ریلی به چراغ سبز روس‌ها در مشارکت اجرای آن بسته شده است. پس از حدود 23 سال تلاش و تذکر، حال باید به یک نتیجه قطعی رسید که تکمیل این مسیر با هزینه خود ایران و دارا بودن معایب بسیار چقدر می‌تواند برای کشور ما سودمند باشد؟

از منظر فنی و اقتصادی:
مسیر رشت – آستارا که به آن اتوبان بین‌الملل یا جاده بین‌المللی نیز گفته می‌شود در بیشتر مواقع سال به جز تعطیلات طولانی خلوت است. بنابراین با توجه به اینکه ریل برای بارهای عمده ساخته می‌شود، اگر در تمام ایام سال صفی از ماشین‌های سواری و باری تشکیل شود و ترافیک و تصادف زیاد باشد نیاز است که به سراغ ساخت ریل در مسیر رشت – آستارا برویم.  پس ما به لحاظ تقاضای حمل و نقل مسافر و بار داخلی نیازی به ساخت خط ریلی نداریم. اما چرا روی آن تاکید می‌شود؟ به دلیل بار بین المللی. وقتی پای سایر کشور‌ها به میان می‌آید این خط برای ما توجیه‌پذیر می‌شود. بنابراین نه تنها در موضوع صادرات ساخت آن لازم است بلکه در ترانزیت که معروف‌ترین و رایج ترین صفت این مسیر است نیز مفید است.

اگر بخواهیم طبق آمار‌های ارائه شده، حدود 15 میلیون تن بار از این مسیر عبور بدهیم؛ این بارِ عبوری قرار است بر روی شبکۀ حمل و نقلی موجود جابجا بشود که ظرفیت لازم را ندارد و تا حدی شلوغ هم هست و به همین دلیل بار اگر به تهران برسد به دلیل نبود ظرفیت، ترافیک باری ایجاد خواهد شد. مسئله و ایراد فنی دیگر این است که برای انجام یک کار مهم و جدی طبق برآوردهای انجام شده که حدود 1 ونیم میلیارد دلار است، اولویت با توسعه ظرفیت است، بهتر آن است که گلوگاه‌ها را برای باز شدن مسیر گسترش دهیم تا بتوانیم بار بیشتری از آن عبور دهیم؛ با چنین شرایطی دیگر هزینه‌های ما طبق برآورهای انجام شده نخواهد بود و بسیار بالاتر خواهد رفت؛ علاوه بر این در شرایط فعلی و با وضعیت مدیریتی فعلی در راه‌آهن، کل ظرفیت خالی مسیر تهران تا بندر عباس یک میلیون تن است. سوالی که پیش می‌آید این است که آیا کشور آذربایجان خود چنین ظرفیتی را برای جابجایی بار زیاد و عمده دارد؟

این موضوع لازم به یادآوری است که خود کشور آذربایجان هم ظرفیت خود را برای جابه‌جایی کالا پر کرده است. حداکثر میزان بار عبوری آذربایجان طبق برآورد‌ها حدود 5/1 تا 2 میلیون تن است بنابراین اگر کشور ما طرح چند میلیارد دلاری را هم بخواهد ایجاد کند با سد فنی آذربایجان روبه رو خواهد شد.

از منظر سیاسی:

در خلال مطالب فوق به کشور جمهوری آذربایجان اشاره شد به همین دلیل گره های سیاسی ایران و آذربایجان هم پر رنگ می‌شوند. با فرض اینکه آذربایجان ظرفیت باری لازم را برای عبور بار عمده و زیاد دارد، اما به دلایل سیاسی ممکن است که اجازه ندهد به راحتی با روسیه ارتباط ترانزیتی برقرار کنیم؛ در ابتدا به دلایل سیاسی ممکن است ایران متوجه کارشکنی آذربایجان نشود و زمانی که به طور کامل بودجه کشور خرج این پروژه شد، آذربایجان برای گرفتن امتیازی مانند اجازۀ ساخت کریدور زنگزور یا تُرک رود از ایران و گرفتن جنوب ارمنستان، مانع تراشی کند و اجازۀ عبور بار از کشور خود را ندهد. 

اجتماعی و زیست محیطی

این خط قرار است در جنگل هیرکانی کشیده شود، قائدتا نیازمند محاسبات درست و دقیق است (اهمیت مطالعات جامع راهبردی بیش از پیش خودنمایی می‌کند). چراکه یا باید کل مسیر به صورت تونل ساخته شود یا در ساحل، پلی زده شود تا جنگل‌های میلیون سالی هیرکانی از بین نرود که این موارد نیز به شدت هزینه‌ها را برای تکمیل مسیر رشت – آستارا بالا خواهد برد. حال اگر فرض کنیم جنگل‌ها را هم از دست ندهیم و بخواهیم مسیر جایگزین انتخاب کنیم، در هرصورت می‌بایست خط را از میان املاک و اراضی مردم عبور دهیم، با این تصور که افراد زمین های خود را برای ساخت طرح به فروش برسانند، اما وقتی راه آهن ساخته شد برخی روستاها به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم خواهند شد و مردم با غول آهنی مواجه می‌شوند که تامین ایمنی آن هم تا مدت ها به طول می‌انجامد، این احتمال وجود دارد که کودکان روی ریل ها جان خود را از دست بدهند و یا مسائلی مانند عبور خودروها از روی ریل که سوانح ناگواری را پیش خواهد آورد. از این نظر می‌توان گفت خط رشت – آستارا، در تاریخ راه‌سازی و ریل‌سازی ایران پر عارضه‌ترین و پر محدودیت‌‎ترین خط حمل و نقلی است که در حال ساخت است.

آیا با وجود معایب و آسیب‌های گفته شده ما نباید این مسیر را تکمیل کنیم؟ تکمیل کنیم.

در ابتدا برای اینکه آسیب‌های زیست محیطی را به حداقل برسانیم بهتر است روی ساحل و یا روی پل خط ساخته شود که با این شرایط هزینۀ ساخت آن بسیار بالا می‌رود؛ برای تامین هزینه ها نیز باید روسیه را ترغیب کنیم سرمایه گذاری در این طرح را به طور کامل انجام دهد؛  در زمانی که پروژه ساخته شد بر اساس توافق فی‌مابین به مدت مثلا 30 سال، درآمدهای حاصل از پروژه می‌تواند عاید روسیه شود. در چنین شرایطی اگر کشور آذربایجان بخواهد کارشکنی در مسیر ترانزیت و عبور کالا داشته باشد طرف مقابل آن برای پاسخگویی، کشور روسیه است؛ و روسیه برای عبور کالاهای خود از ایران و منفعت و ایمنی بار خود پاسخ درخوری به آذربایجان خواهد داد.

در حالت دوم نیز با توجه به اینکه طرح رشت آستارا به اندازه تمامی کشور‌های دخیل در آن، مسئله دارد و اخیرا نیز مشکلات سیاسی ایران و آذربایجان شدت گرفته بهتر است کنسرسیومی متشکل از کشورهای سرمایه گذار (هند، روسیه، آذربایجان و امارات) ایجاد شود و تمام هزینه‌ها از جمله هزینه‌های توسعه و افزایش ظرفیت را سرمایه گذاری کنند. تا منافع تمامی کشور‌های ذی نفع تامین شود، کارشکنی‌ها به حداقل برسد و ریسک حاصل از عبور بار بین اعضای شرکت مشترک تقسیم شود. اعضای شرکت مشترک علاوه بر رشت – آستارا می‌تواند در 5 مسیر دیگر که رقیب رشت آستارا است مشارکت و سرمایه گذاری کنند: مسیرهای انزلی، امیر آباد و نوشهر که دریایی و 3 بندر مهم حاشیه خزر هستند بدون دخالت هیچ کشور دیگری می‌توان ترانزیت را انجام داد؛  دو مسیر خشکی سرخس و اینچه برون نیز وجود دارند که با تجهیز شدن می‌توان از آنها بهره‌وری مطلوب کرد.

و در نهایت اینکه غرب روسیه به دلیل جنگ با اوکراین دچار مشکل ترانزیتی است بنابراین به شدت به ساخت و تکمیل خط رشت آستارا نیازمند است، در این وضعیت نیازمند این هستیم که با تقویت دیپلماسی، روسیه را برای سرمایه گذاری در این طرح ترغیب کنیم که هم ابزار قدرتی در دست ایران باشد، هم جلوی کارشکنی های آذربایجان گرفته شود و هم منافع روسیه تامین شود.

کلید واژه ها: کریدور شمال - جنوب کریدور ایران ایران و روسیه ایران و آذربایجان جنگ اوکراین آستارا آهن رشت- آستارا رشت- آستارا


( ۱۱۳ )

نظر شما :

مهدی ۱۸ تیر ۱۴۰۲ | ۱۳:۲۳
چرا بارها، کالاها و حمل و نقل ریلی رو از خاک کشور دوست و برادر ارمنستان عزیز انجام نمی دهید و آویزن جمهوری آذربایجان هستید مگر کارشناسان ایرانی قفقاز از اهمیت راه های ارتباطی ایران و ارمنستان مقاله سرایی نمی فرمایند ! فکر کردین ما می تونیم به آذربایجان بگیم شما راه آهن زنگرو را راه نینداز ولی بارهامون از کشور شما عبور خواهد کرد! نخیر دنیا محل بده بستون هست ! هر وقت حرافی کارشناسان مغرض علیه جمهوری آذربایجان رو تموم شد می تونید به راه آهن رشت آستار - باکو هم فکر کنید.
اکبر خورشیدی ۱۸ تیر ۱۴۰۲ | ۱۶:۵۲
با توجه به اینکه مشکل اصلی راه آهن رشت - آستارا جهت اتصال و تکمیل کریدور ریلی شمال - جنوب، قیمت سرسام آور زمین در سواحل شمال و هزینه بالای تملک زمین کشاورزی آنهم از نوع شالیزار که خود بودجه لازم برای تملک زمین راه آهن به گفته کارشناسان به تنهایی حدود 10 برابر هزینه ساخت خود راه آهن و زیرسازی اش می باشد و بعلت تراکم بالای جمعیت در شمال و محل چرای احشام بودن و زمین سست و شالیزار بودن شمال، نیاز به زیرسازی این راه خط آهن بصورت خاکریز با ارتفاع دو متری می باشد که این خاکریز دیوار عمودی هم باعث تقسیم شمال استان گیلان به دو ناحیه شرقی و غربی جدا از هم و بروز مشکلات گوناگون برای رفت و آمد اهالی محل و احشام آنها و به دنبال آن نیاز به زیرگذرهای متعدد می شود می کند و همچنین سایر مشکلات زیست محیطی و عبور از وسط جنگل را هم در پی دارد، لذا به نظر بنده یک مسیر جایگزین و بسیار ارزان وجود دارد که نه مشکل 10 برابری هزینه تملک زمین پروژه و نه مشکل تراکم جمعیت و چرای احشام و نه مشکل زمین مرغوب کشاورزی و سست شالیزاری شمال را دارد و نیازی به احداث خاکریز به ارتفاع دو متر هم وجود ندارد و آن مسیر جایگزین، مسیر اتصال راه آهن از ایستگاه راه اردبیل به گمرگ بیله سوار در شمال استان و همان مرز جمهوری آذربایجان می باشد و با توجه به اینکه راه آهن میانه به اردبیل در شرف بهره برداری است و در سفر پیش روی جناب رئیس جمهور به استان افتتاح خواهد شد، لذا جهت اتصال و تکمیل همان کریدور شمال - جنوب در این مسیر جایگزین بسیار کم هزینه، تنها نیاز به احداث 180 کیلومتر راه آهن از ایستگاه اردبیل به گمرگ بیله سوار در شمال استان و مرز جمهوری آذربایجان وجود دارد که زمین مسیر هم قیمت بسیار ناچیزی دارد و حتی قسمتی از زمین مسیر بعلت عدم رویش و غیرقابل کشاورزی بودن حتی فاقد مالک خصوصی و زمین بایر محسوب می شود و پستی و بلندی آنچنانی هم ندارد. در سمت جمهوری آذربایجان هم کافیست همزمان حدود 40 کیلومتر از خط راه آهن موجود خودش به سمت گمرگ بیله سوار را تکمیل نماید تا این کریدور شمال - جنوب با هزینه بسیار اندک نسبت به هزینه بالای تملک زمین شالیزاری و سست شمال در مسیر طراحی شده فعلی رشت - آستارا، در مسیر جدید اردبیل - بیله سوار، به سرعت به مرحله اجرا در آید.
خسرو ۱۸ تیر ۱۴۰۲ | ۱۹:۰۱
برای حفاظت از جنگل‌های شمال بهتر نیست این خط آهن ازاردبیل به مغان که مسیر نزدیکتری است ساخته شود ؟ در ضمن پوشش گیاهی کمی وجود دارد چه اصراری به تخریب جنگل‌های شمال هست؟ حیف طبیعت زیبای مسیر رشت آستارا نیست ؟ در ضمن پوتین و روسیه تا ابد با اورپا نخواهند جنگید روس‌ها خود را اورپایی می‌دانند نوشته تحلیل ساده لوحانه ای بود
علی منصوریان ۱۸ تیر ۱۴۰۲ | ۲۰:۳۱
جناب عبدالرحمن عزیز لطفا مقالات بیشتری از این قبیل منتشر کنید. مقاله خانم زهرا صدرا بسیار روشنگر است. دولتمردان ما بدانند که دوتایی ترکیه و آذربایجان نه تنها می خواهند شمال غرب بلکه شمال شرق را نیز از ایران جدا کنند. برنامه استراتژیک آنها این است که از استانبول تا قزاقستان ارتباط زمینی داشته باشند. خانم زهرا صدر می خواهم از شما برای افشای چهره واقعی پانتورکیست ها و حامیان آنها در ایران تشکر کنم. علی منصوریان
Ali ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۰۱:۲۹
باکو فقط به ترکیه و دولت فلسطین اشغالی توجه دارد. از روسیه نیز واهمه دارد (باکو فکر می کند با پشتوانه دولت فلسطین اشغالی، توان هر کاری را دارد و هنوز با اقدامات پیچیده ایران مواجه نشده است). ایران می تواند از قسمت ارمنستان کالا را ارسال نماید. اما طبق درخواست روسیه از باکو ارسال می نماید. برای همین باکو به هیچ عنوان امکان بازدارندگی این خط را ندارد.
سعید ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۰۷:۰۰
مثلاً الان از طریق جلفا وصلیم چه ضرورتی داره این
اسدی ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۰۹:۵۳
این طرح توجیه اقتصادی دارد از طرف دیگر باعث نابودی محیط زیست میشود جنگلهای زیبای گیسوم از بین خواهند رفت و همینطور هزینه بالای طرح در کنار دیگر معایب ان ضرر هنگفتی تحمیل خواهد کرد بجای آن میشد با اتصال اردبیل به بیله سوار طرح کم هزینه تری اجرا کرد
ناشناس ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۰:۱۱
هم پیاز رو می خوره و هم کتک رو ... به امید نوازش غرب ، برای روسیه و ایران موش می دواند و طبیعتا این دو کشور را مجبور می کند مسیری دیگر را جایگزین کنند هر چند کمی پرهزینه تر . از نوازش غرب هم قطعا خبری نخواهد بود و کریدوری که در ذهن دارند اجرا نخواهد شد . اینگونه هم کتک را می خورند و هم پیاز را . مسیر انتخابی باکو ، همان مسیری است که کشورهای متوهم فراوانی طی کرده اند به امید در مدار غرب قرار گرفتن ، غافل از آنکه غرب را جغرافیا تعیین می کند و نه سایر اشتراکات . خارج از جغرافیا ( غرب و مرکز اروپا و شمال آمریکا ) ، عملا غربی وجود ندارد حتی کره و ژاپن چه رسد به بقیه . این خریتی است که به جان برخی حکام ممالک اسلامی افتاده که تصور می کنند اگر برای غرب خوش رقصی کنند به نفعشان است . دستمال کاغذی نقشی است که برای این حکومتها در نظر گرفته اند . خوش شانس باشند می شوند دستمال سفره و بدشانس باشند می شوند دستمال ... . ای کاش عاقلی در اطراف الهام بود تا عاقبت حاکمانی به مراتب بزرگتر از الهام مانند پهلوی و صدام را برایش تعریف کند .
ایران ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۱:۰۷
شما پانفارسها از قدر تورکها می‌ترسید اونجا خاک آذربایجانه اگه دلش بخواهد اجازه عبور میده اگه نخواد نمیده به کسی هم ربطی نداره وشما پانفارسها نمیتونین بگین که آذربایجان باکدوم کشور ارتباط داشته باشه یانه همون جور که اونا نمیتونن یاشاسین تورک ملتی، ،آذربایجان و ترکیه متحد
س ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۲:۰۰
تا زمانی که ایران برای کوریدور زنگه زور کارشکنی میکنه، اش همین است و کاسه همین
پان فارس ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۲:۰۱
یه عده ایرانشهری پان فارس ریختن اینجا نظر میدن
مهدی ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۲:۲۲
انشاالله این ریل راه آهن بزودی تکمیل و به راه آهن آذربایجان متصل شود و در سایه دیپلماسی صحیح و آینده نگری طرفین(ایران و آذربایجان) شاهد شکوفایی ترانزیت در منطقه شویم و کور شود چشم دشمنان ایران و آذربایجان،و شوونیستها و پان ایرانیستها مطمئن باشند از ارمنستان هیچ خیری به مردم شیعه و مسلمان ایران نمی رسد، اینها همان مردمی هستند که در مساجد شیعه ها خوک پرورش میدادند وبر روی کلمات مقدس ائمه اطهار، فضولات خوک می مالیدند و عاقبت لشگر شیعه آذربایجان دمار از روزگارشان درآورد.
علی ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۲:۲۲
این طرح فرعیه و کاملا در راستای منافع روسیه. سود چندانی واسه ایران نداره
کامران ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۳:۵۵
مناطق جلگه ای بعد از رضوانشهر تا استارا عرضی حدود ۲ ، ۳ کیلومتر دارد ، و مناطق متراکم سکونت گاهی و کشاورزی هستند ، احداث راه اهن در این منطقه قطعا فاجعه همه جانبه برای منطقه خواهد بود .راه کار همان است که برخی دوستان در کامنتهای بالا گفتند و اتصال از طریق استان اردبیل است .
اکبر ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۵:۵۴
جنگلهای هیرکانی و زمینهای جلگه‌ای گیلان را ازبین نبرید لطفا. باور کنید استان ما گذرگاه نیست و کشیدن این خط آهن جز زیان و ضرر، دستاوردی برای استان ما نخواهد داشت.
سراج الدین حقانی ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۶:۱۹
به مهدی۱۸ تیر ۱۴۰۲ | ۱۳:۲۳ متاسفانه آذربایجان در همان زمان که جنگ قره‌باغ بود مانع تراشی می کرد و نمی‌گذاشت که به راحتی کامیون‌های ما جابه جا شوند. با پایان جنگ قره باغ و با وجود حمایت‌هایی ایران از آذربایجان کرد، آذربایجان عزیز هم لطف کرده و حقمان را کف دستمان گذاشت. حتما شنیده اید که می‌گویند بشکند این دست که نمک نداره! آذربایجان عزیز دردانه هم کلا راه های ارتباطی چه در داخل خاک خودش چه مناطق تصرف شده را به روی ما بست. اما دلیلش چه بود؟ از روی صمیمیت و ابراز علاقه شدیدی که به ما دارد. نمک خوردن و نمک دان شکستن.
سراج الدین حقانی ۱۹ تیر ۱۴۰۲ | ۱۶:۳۴
تقویت مسیر دریایی کاسپین بسیار مناسب است. ما راه‌آهن را کشیده ایم اگر باکو دوست داشت، از آن راه هم می توانیم استفاده کنیم. اگر نه که بهتر است بروند همان پان ترکی بازیشان را بکنند. در هر صورت عمال علیف می توانند قدری مشاوره صحیح به او بدهند. بجای این که بیایند پیشنهادهای زیبایشان را تحویل ما دهند. مشخص است این شوونیست را هم تازه یاد گرفته اید و جای تاسف است که هرچیزی را که با آن خطابتان می کنند، آمده و همان را به ما نسبت می دهید هههههه ترس دارم که اصطلاحی را بیایم و بگوییم چرا که می ترسم فردا روزی همان اصطلاح را از شما تحویل بگیرم.
ابراهیم قدیمی ۲۰ تیر ۱۴۰۲ | ۲۰:۴۹
دولت اذربایجان برخلاف مردمش نه دین دارد ونه مرام اشتراکی ونه باور اجتماعی دیگر مانند دموکراسی واز این اصطلاحات مردم گول زنک غربی۔ چیزی که فعلا عاشق اوست در امد نفت و دلار است وتامین اسلحه از اسرائیل وفریب مردم اذربایجان با احساسات ناسونالیستی وپیروزی نظامی وتهیه اپارتمان وحساب بانکی در انگلستان حتی برای کودکان خود است۔۔مطمئن باشید اقازاده او جانشین اوست اگر تا انزمان مردم اذربایجان به رشد سیاسی نرسیده باشند۔ لذا برنامه های توسعه روابط و حمل ونقل ایران با شمال باید از راهی غیر اذربایجان باشد۔من راه اهن ساحلی خلیج فارس ودریای عمان وحمل ونقل دریائی بحر خزر را پیشنهاد میکنم که در برگیرنده توسعه جنوب وبنادر کشور است و تماس حمل ونقلی با سایر جمهوری ها ساحلی دریای خزر هم میباشد وسریع تر وسهل الوصول تر است۔ جمهوری اذربایجان با ما درگیری نظامی خواهد داشت۔ دیر وزود دارد۔سوخت وسوز با این حاکمیت از طرف انها ندارد۔ خواهش وتمنا هم لطفا از انها نکنید۔ علیف خواهش وتمنا را احترام تلقی نمی کند۔ضعف تلقی میکند سفارت را باز کردند باز کنند میخواهند تعطیل باشد چه بهتر۔با اذربایجان با قدرت بی نیازی صحیبت کنید۔عقیده به جنگ هم ندارم ولی باید مراقب علیف با چشم باز بود۔۔مردمی که دین ومرام خود را کنار بگذارند و به پول تکیه کنند حاکمیت بی هویت است۔مانند پهلوی اول پس از مدتی و دوم۔اذربایجان حاکمیت بی هویت عقیدتی دارد۔ پول پرست شده است۔نمی داند درحاکمیت همه چیز پول نیست گرچه اهمیت ان جای خود برای رفاه مردم ونه ارکان حکومت باید محفوظ باشد۔از علیف انتظار خیر نباید داشت۔شر با همکاری اسرائیل نرساند باعث خوشحالی است۔از سوسیالیستی که عاشق پول شده است باید ترسید۔
ایرانی ۲۶ تیر ۱۴۰۲ | ۱۶:۴۵
شما پانترکها هم یک اقلیت در ایران هستید. پس لطفا به اندازه اقلیت بودنتان صحبت کنید.