نقد یک نظر مغرضانه

پنجشیر، تراژدی یا حماسه؟

۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۲:۳۲ کد : ۲۰۰۸۱۱۹ نگاه ایرانی خاورمیانه
نویسنده خبر: محمد صادق امینی
محمد صادق امینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: مقایسه یک جریان مذهب گرای معتدل در افغانستان، که چه با دولت مارکسیستی محمد نجیب الله و چه با شریعت گرایان انحصارگرا هیچ گاه سازش نداشته است را با حرکت کور چند مارکسیست در سال ۱۳۴۹ در نقطه ای در ایران تشبیه کردن و نوع تاثیر و سرنوشت سیاسی و اجتماعی شان را همسان انگاشتن به واقع دور از عدل و انصاف بوده و بعید از یک تحلیل گر پخته سیاسی که چنین می نگرد. دو عنصر متفاوت را در یک ترازو گذاشتن ناشی از نگاه غیر تاریخی، سیاست زدگی و در نتیجه ضعف تحلیل است.
پنجشیر، تراژدی یا حماسه؟

دیپلماسی ایرانی: داریوش سجادی، روزنامه نگار و تحلیلگر ایرانی مقیم آمریکا در مصاحبه با بنگاه خبرپراکنی بی بی سی و با درج مطلبی در کانال تلگرامی اش، در باره جبهه مقاومت پنجشیر گفته است: «پنجشیر جدی نیست و تکرار تراژیک سیاهکل است». در ضمن او اصلاح طلبان را مخاطب قرار داده، با این نگاه که فقط اینان حامیان معنوی جبهه مقاومت پنجشیرند!

و اما پاسخی به این نظر؛

اولا، منتسب کردن حمایت معنوی از مقاومت پنجشیر به جناحی خاص با توجه به واقعیت جامعه ایرانی، به معنای نادیده انگاشتن حافظه تاریخی ملت ایران و ملت های آسیای میانه و به عبارت دیگر بخشی از میراث جامعه ایران بزرگ فرهنگی ست، که مردمانش را به هم نزدیک می کند.

ثانیاً، گاه در مثل مناقشه هست! 

برداشت نگارنده بر این است که تشبیه جریان پنجشیر با واقعه سیاهکل در سال 1349 ظلم به تاریخ است. تاریخ که قرار است دست نخورده باقی بماند تا آیینه عبرت شود، در اینجا دچار تغییر و تبدیل شده است. به نظر می رسد ادعای صاحب نظر یاد شده ناشی از فقر نگاه تاریخی است که موجب شده دو وضعیت و شرایط متفاوت یکسان دیده شود و نتیجه و راهکاری هم ارائه نشود.

جدی ندیدن جریان های سیاسی فعال در یک جامعه به معنای ندیدن تاثیرات آنها بر بخشی از روند سیاسی یک جامعه است که در نتیجه ما را با فقر تحلیل مواجه می کند. بی تردید رواج مارکسیست لنینیست در ایران تا حد زیادی مرهون همان حرکت مسلحانه چند نفر در سیاهکل بود. اگر چه ما با ماهیت و روش آن حرکت، همفکری و همدلی نداریم، در عین حال این واقعه را با واقعه پنجشیر هم مقایسه نمی کنیم.

چرا؟! 

مقایسه یک جریان مذهب گرای معتدل در افغانستان، که چه با دولت مارکسیستی محمد نجیب الله و چه با شریعت گرایان انحصارگرا هیچ گاه سازش نداشته است را با حرکت کور چند مارکسیست در سال ۱۳۴۹ در نقطه ای در ایران تشبیه کردن و نوع تاثیر و سرنوشت سیاسی و اجتماعی شان را همسان انگاشتن به واقع دور از عدل و انصاف بوده و بعید از یک تحلیل گر پخته سیاسی که چنین می نگرد. دو عنصر متفاوت را در یک ترازو گذاشتن ناشی از نگاه غیر تاریخی، سیاست زدگی و در نتیجه ضعف تحلیل است.

این سخن مدعی، مانند این است که یک افغانستانی مثلا بگوید حزب جمهوری اسلامی در ایران تکرار تراژیک حزب خلق افغانستان است، در حالی که صرفنظر از ماهیت متفاوت شان، هر دو به نوعی تاثیر سیاسی و نظامی چه بسا شگرف در جامعه خود داشته اند. آیا چنین مقایسه ای واقعی است!؟ بیان روزنامه نگار ایرانی حداقل توهین به جامعه تاجیک تبار افغانستان است که به احمد مسعود و سلفش احترام قائلند.

حال، چه شده که با سلطه طالبان، یک سوی دیگر ماجرا غیرجدی گرفته شده است؟! آیا فکر نمی کنیم اگر روزی دولت ائتلافی، یا دولتی همچون دولت برهان الدین ربانی در افغانستان سر کار بیاید، پنجشیریان بخشی از آن خواهند بود؟ چرا ظهور دوباره و پرشتاب طالبان اینقدر برخی را دستپاچه کرده و به تحلیل پرشتاب و غیر مستند واداشته است؟ لذا، اگر نمی توانیم به جنبش پنجشیراحترام بگذارید و از ذات و ماهیت و مرامنامه اش بگوییم، لااقل تحقیرش نکنیم. تاریخ یقه کسانی را که به تحریف آن می پردازند خواهد گرفت.

از سوی دیگر، اظهار نظر یاد شده مرا به یاد نگاه بی تفاوت و یا به اصطلاح روشنفکرمآبانه برخی سیاسی ها و فرهنگی های وطنی مان در طول جنگ هشت ساله ایران با صدام انداخت که وقتی نمی توانستند ماهیت دشمن و اهداف استعماری دشمنان ایران اسلامی را در یابند، بی تفاوت از کنار آن می گذشتند و یا به خاطر ندانستن اهداف دفاعی ایران، با جنگ مخالف بوده و یا دلسوزی های منورالفکرانه می کردند.

زمینه های تاریخی و فرهنگی بحث:

برای اینکه حماسه پنجشیر و ارتباط اش را با جمهوری اسلامی ایران خوب دریابیم لازم است آن را در وجه تاریخی و فرهنگی اش ببینیم. لذا، برای شناخت ریشه های علاقه ایرانیان به جوامع آسیای میانه کافی است نقبی کوتاه به تاریخ ایران بعد از اسلام بزنیم تا وظیفه امروز ایران اسلامی را در ارتباط با نه تنها فقط پنجشیریان، بلکه همه جوامع آسیای میانه بهتر بدانیم.

بعد از ورود اسلام به خراسان در قرن هفتم و هشتم هجری، همسازی تشیع و تسنن نه تنها باعث گسترش تشیع شد، بلکه متصوفه سنی با حفظ اعتقاد به مشروعیت خلفای سه گانه در کنار شیعه نشست و امامان دوازده گانه را پذیرفت و این همنشینی در قلمرو تاریخی خراسان ایران و بخش عمده ای از افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، ترکمنستان و بخش هایی از قرقیزستان و قزاقستان گسترش یافت. این است حافظه تاریخی همه مردمان ایران بزرگ فرهنگی.

همچنین این نکته را هم باید در نظر داشت که عموما طریقت های رایج در شرق همچون طریقت های خواجگان از تفکر ایرانی اسلامی برخاسته و بال و پر گرفته است. لذا آنچه در روزگار ما در این حوزه فرهنگی تمدنی روی می دهد بر کل جریان‌های فرهنگی در شرق اثرگذار است.

واقعیت این است که پنجشیریان و بخش اعظمی از مردمان آسیای میانه همانند ما ایرانیان، هم شاهنامه می خوانند و هم نام و یاد امام حسین علیه السلام را به عنوان قهرمان مبارزه با ستم و اسوه آزادی خواهی همیشه با خود دارند. نمونه اش عزاداری بعضی مردمان اهل سنت در ماه محرم به ویژه در تاجیکستان است. اگر به تاریخ و یا گزارش های مستند بعد از انقلاب اسلامی رجوع کنیم، آنگاه خواهیم دانست که این منطقه در افغانستان تنها یک دره نیست، بلکه نمادی است از فرهنگ اسلامی ایرانی؛ به عبارتی اسلامیت و تاریخ فرهنگی توأمان، که نماد جامعه افغانستان است.

از سوی دیگر، اگر بررسی های تاریخی نشان دهد که پشتون ها در اصل ایرانی اند، باید فهمید چرا این قوم با اصل خود فاصله گرفته و زیست فرهنگی کم تری با آن دارد! و چرا و به چه عللی میان مذهب و هویت ملی خود فاصله انداخته است!؟ و باید دانست چگونه است که در جامعه ای حنفی مذهب، جنگ میان دو قوم اکنون دوباره بالا گرفته است. آیا جنگ قومی است یا برآمده از دو اندیشه، دو، خصلت، دو روش یا جنگ مذهب علیه مذهب؟ نتیجه چنین بررسی ای نشان خواهد داد که چرا امروز مردمانی حنفی مذهب با مردمان حنفی مذهب دیگر می جنگند، زیر بار حاکمیت شان نمی روند، و داد از ظلم حاکمیتی یکدست دارند که این خود زمینه هایی دارد و واکنش هایی؛ که مقاومت است.  باید ماجرا را به گونه دیگر هم دید. وقتی در آسیای میانه، افراط گرایی مذهبی سر از داعش سوریه و عراق و افغانستان در می آورد، زمینه های آن چه می تواند باشد، جز ناشی از نظام های سیاسی بسته و مهمتر از همه دوری از اندیشه ای تاریخی فرهنگی که بخشی از هویت شان بوده؛ هویتی متسامح، که به نام اسلام گرایی به کناری نهاده شده است. آیا ریشه جنگ طالبان با پنجشیریان غیر از این است که یکی گویی بخشی از هویت فرهنگی اش را نادیده گرفته و آن را در تضاد با سنت دینی دیده است؟!

حال، ما و پنجشیریان 

به نظر می رسد حمایت معنوی دولت و ملت ایران از پنجشیر وجود دارد، اما اینکه در جامعه ما به هر دلیلی چرا هنوز به یک دغدغه اجتماعی و سیاسی بین المللی تبدیل نشده است، بماند. گفتنی است بخشی به دلیل ضعف کار رسانه ای است. کشور ایران که به قول بانو گلرخسار شاعر و سیاستمدار بزرگ تاجیکستان «مادر» است، مگر می تواند نسبت به آنچه بر همسایه همدل و همفکرش می گذرد بی تفاوت بماند. از نظر مردم ایران، مقامات سیاسی کشور در قبال جنگ پنجشیر مسئولیت دارند، لذا، لازم است حداکثر تلاش دیپلماتیک خود را در این قضیه بکار بگیرند و مانع ادامه جنگ شوند، جنگی که متاسفانه یک ایرانی آن را فقط تراژیک خوانده شده است! و گویا تصور می رود جنگی در میان نیست! در حالی که هست، جنگ دو طرز فکر که پایانش را نمی توان پیش بینی کرد!

به گمان ما حماسه ای در پنجشیر رقم خورده که با وجدان تاریخی و مذهبی ما ایرانیان نسبت زیادی دارد. لذا حمایتش بی چون و چرا لازم و ضروری می آید. در این ارتباط، موضوع بیش از آنکه سیاسی باشد، فرهنگی است. ما از نظر فرهنگی احساس نزدیکی دینی و فرهنگی با این دره داریم، دره ای که در آن پژواکی از اسلام خواهی و وطن دوستی و شعر حافظ و سعدی و فردوسی و مولوی از درازنای تاریخ به گوش می رسد و هر آنچه میراث فرهنگی ایران بزرگ می نامندش که از ما جدا شدنی نیست، حتی اگر میراث دارانش کشته شوند. در آن دره گوشه ای از حماسه های عرفانی آسیای میانه جریان دارد که با ایران امروز نسبتی دارد. صدای پهلوانانی که یکی پس از دیگری سر بلند می کنند و برای دشمن رجز می خوانند، فره ایزدی دارند، درد ملی و اجتماعی شان درد مشترک است، و این ها برای ما آشناست. لذاست که برای ما ماجرای پنجشیر تراژدی نیست، چون داستان و افسانه نیست که پشت سر هم بیاید و در جایی تمام شود و افرادش هم نقش خالی بازی کنند! این نقش ها نتیجه اندیشه شان است، چنانند که هستند، ساز و دهل راه نمی اندازند، اما ساز صلح عادلانه سر می دهند تا دشمن را از آن آگاه سازند، اغراق نمی کنند و دنبال قهرمان سازی ها و فاجعه سازی ها هم نیستند، برای همین است که در اولین روزهای درگیری طالبان و پنجشیریان، اسرای زیادی از طالبان گرفته شد اما وقتی قرار شد جنگ به کوه ها کشیده شود آنها اسیران طالبانی را آزاد کردند، در حالی که شنیده و خوانده ایم که وقتی طالبان در شهرها و روستاهای پنجشیر به جستجوی افراد نظامی و یا مخالفان خود می روند، چه بلایی سر مردم عادی می آورند وقتی که به هدف نمی رسند و چه قتل هایی که با این هدف نکرده اند! این است آن قهرمان که می تواند بکشد اما نمی کشد و این هم جنگجویی که فقط به دنبال قتل می رود!

تراژدی آنجاست که قهرمان داستان بمیرد و تنها حکایتی بماند به نام مقاومت. پنجشیر اما گویی تمام شدنی نیست. این حکایت جمعی آریایی مسلمان سنی حنفی است. چرا ما خود را از آنها جدا بدانیم؟!

 بیان احساسات و نکات این ایرانی علاقمند به پنجشیری های تاجیک تبار کافی است، بگذار سخن یک هموطن بی ناممان که نماینده بخشی از جامعه ایران است را در باره رهبر جبهه مقاومت ملی در پنجشیر بخوانیم و ختم کلام:

«چرا بسیاری از ایرانی ها احمد مسعود را دوست دارند؟ چون در اوج فرار سست عنصران به وطنش برگشت تا مردمش را تنها نگذارد چون با قصه های اساطیری ما پیوند خورده، حضور در تنگه ای مرموز، اعلان مقاومت در برابر لشگر فاتح، ما را به یاد اسطوره های ایرانی می اندازد، چون همزبان ماست، لهجه شیرین دارد، حافظ و سعدی و شاهنامه می خواند، چون قهرمان در زمانه ما دیدن دارد، پایبندی به اصول و ایستادگی بر آرمان کمیاب است. او تا اینجا با بازگشت مخاطره آمیزش به دل خطر از همه مدعیان افغانستانی جلو زده است.»

محمد صادق امینی

نویسنده خبر

پیشتر وابسته فرهنگی در کشور کنیا، دبیر شورای کتاب و مسئول در امور ترجمه و نشر بین الملل بوده و مقالات و یادداشت هایی از او در زمینه ترجمه و ...

اطلاعات بیشتر

کلید واژه ها: افغانستان پنجشیر مقاومت پنجشیر دره پنجشیر احمد شاه مسعود احمد مسعود طالبان افغانستان و طالبان واقعه سیاهکل


( ۱۶ )

نظر شما :

سهند ۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۳:۴۸
آفرین به متن! ارسال پیام برای شما سختو پیچیده است برای چی؟ معلوم نیست!
پور افکاری ۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۴:۳۵
تا وقتیکه عینک شوونیسم واریاپرستی را کنار نزاریم واقعیتهای مسلم جامعه کثیر المله را نخواهیم دید ،چون با عینک شوونیسم ملتها،وزبانها وفرهنگهای غیر خودی محکوم به نابودی هستند،و نویسنده محترم مقاله هم خیلی روشن به هدف ومقصد همفکرانش در افغانستان اشاره کرده چنانکه غیر از زبان شیرین تاجیکی وقوم اریایی دره پنجشیر وفردوسی سعدی حافظ هیچ ارزش دیگری در افغانستان قابل اعتنا نیست (یعنی ۸۰ در صد مردم افغان وزبان وفرهنگشان هیچ اهمیتی ندارد الا..) بنیانگذار همین تفکر رضا خان بیسواد بود که در شهریور ۱۳۲۰ مملکت را به روس وانگلیس تحویل داد وبا ۱۶۹ صندوق جواهرات سلطنتی به افریقا گریخت. مردم دیگر فریب و دنباله رو چنین عقاید ضاله نخواهند شد.
بی نام ۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۷:۴۱
آیا نگاه شوونیستی در این متن دیده می شود!؟ وقتی قرار است اسلامیت و ملیت کنار هم بنشینند.
سجادی ۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۸:۱۰
بر عکس نظر آقای پور افکاری اعتقاد دارم که نظر شوونیستی در نوشته نیست اسلام با وطن دوستی نه تنها مخالف نیست بلکه آن را از ایمان می‌داند مقاومت در مقابل شریعت گرایانی که قومگرایانه رفتار وعمل می‌کنند عین صواب است
به پورافکاری ۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۹:۲۵
بیشتر جمعیت افغانستان فارس زبانن و عقده های شما از رضاشاه جالبه باز خوبه رضاشاه مثل محمدعلی شاه قاجار با صندوق طلا و جواهر و چند همسرش پناهنده نشد سفارت روسیه و از اونجا فرار نکرد روسیه که پسر ۱۲ ساله اش و بذاره که بعدا شاه بشه و بعدها هم دوره پادشاهی پسرش نصف مردم ایران تو قحطی تلف نشدن نژادپرستی و عقده تو کامنتت موج میزنه اینکه جمعیت کردها و علویان و تو ترکیه ، و جمعیت فارس زبانها رو تو افغانستان کم و از اونطرف جمعیت خودتون و تو ایران دهها میلیون میدونید از نژادپرستی و عقده شماست به حد کافی در حق ارمنی و کرد و آشوری و کرمانی و گیلانی و ...دشمنی و جنایت کردید برید به نقشه های خیالیتون برسید تو کار افغانستان دخالت نکنید راستی از حافظ نوشتی قبلا حافظ و هم ترک میدونستید
ا ۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۲۱:۲۹
خدایی و خداوکیلی تو این بیست سال چند روز و چند ساعت به این کشور رفته بودید آن را بگویید منظورم هم تمامی همفکرانتان هست که فقط سقف دهانتان برای این جور کارها می خارد
Reza ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۰۰:۳۰
نویسنده محترم چنان عاشقانه از مسعود و پنجشیر نوشته, مثل اینکه احمد مسعود به تازگی از آسمان نازل شده و اطاعت از او بر همگان واجب است. انگار نمیدانید که در بیست سال گذشته نیمی از قدرت در اختیار تاجیکان بود و پنجشیریها وزارتخانه های دفاع و داخله را قبضه کرده بودند. مسئولیت اصلی جنگ با طالب در این سالها با پنجشیریها بود و همانقدر که اشرف غنی در سقوط نظام قبلی مقصر است, جنرالهای لاف زن و فاسد پنجشیری هم مقصر اند. احمد مسعود برای رهبری مقاومت ملی باید درکنار مردمش باشد نه اینکه بعد از چند روز جنگ فرار کند و دست به دامان فرانسه و بلک واتر شود. با تمام احترامی که به شخص احمد مسعود دارم اما ایشان ظرفیت رهبری یک جنبش ملی را ندارد و گذشت زمان توخالی بودن لافها و گنده گویی هایش را روشن خواهد کرد.
جوادی ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۰۸:۴۳
جالبه. اهل سنت در دوره جدید به غیر از عربستان جز حکومت های سکولار نتونستند تشکیل بدن. فوقش طالبان هم مثل عربستان بشه. اونوقت مبارک ایران. جمهوری اسلامی ایران باید حواسش باشه که قربانی افراط گرایی نشه.
احمد محمود ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۰۸:۵۳
این پور افکاری یک لگدی هم به رضا شاه انداخته تا دل خودش و بعضیها را خوش کند .
بلوچی ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۱۲:۱۳
زمین و آسمان رو بهم دوخت که بگه فقط ما خوبیم، امان از دست پانفارس و آریا بازی هاشون
خسرو ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۱۲:۲۳
آریایی مسلمان سنی حنفی -- یعنی اگر جمعی یکی از این چهارمعیار را نداشته باشد رانده میشود - من ترک مسلمان شیعه هستم ، چه چیزی را برای انسان بودن کم دارم؟ اصلا کلمه آریایی تا صد سال پیش شناخته شده بود ؟ فکر نمی کنید بیشتر تاجیک ها با تاکید بر مسلمان بودن هویت خود را صیقل میدهند؟ یعنی نمیشود من همزبان احمد شاه مسعود نباشم ولی او را تحسین کنم؟ همدلی بهتر از همزبانی نیست؟ در ایرانی که مردم و فرهنگش مانند فرش تبریز رنگارنگ و اصیل و هارمونیک است تاکید زیاد بر آریایی بودن برای همبستگی معقول است؟ شما تاجیک تبارها به احمد شاه مسعود احترام میگذارید ولی ما هم به جعفر دودایف همزبان آذربایجانی مان احترام میگذاریم که در سال 1990 دلیرانه در مقابل روسیه در قفقاز قد علم کرد یا شیخ شامل مراغه ای که 150 سال پیش درقفقاز عرصه را بر تزار روسیه تنگ کرد تا به ایران ملحق شود راستی چرا این دلیران را نمی شناسید ؟
ایرانی ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۱۷:۳۷
برای اینکه این پانترکها نزدیکی فرهنگی با ایران ندارند و در بسیاری از موارد در تضاد با فرهنگی ابرانی هستند.
فدوی ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۲۰:۴۹
به پور افکار ... در مورد موضع اشاره شده شما پانترکها ، اولین و اصلیترین مثالش ، عقب افتاده های حاکم بر کشوری در شمالغرب ایران هستند که علیرغم ده ها میلیون کرد و سایر اقوام اسم قبیله ی خودشان را بر آن کشور گذاشته اند . تک تک وصله های مشمئز کننده که برازنده ی عثمانی است به دیگرانی می چسبانید در حالیکه که مدنیت بسیار بالاتر دارند .
فرهاد ۱۶ آذر ۱۴۰۰ | ۲۰:۵۵
متن زیبا و خوبی بود.ولی متاسفانه اینجا هم که مطلب در مورد افغانستان بود در بخش نظرات باز هم پانترکها و پان ایرانیستها افتادن به جون هم.بیایید روی اشتراکات فرهنگی هم کار کنیم.به ایران بزرگ فرهنگی که شامل افغان،تاجیک،ترک،کر،لر و بلوچ وعرب و فارس و... میشه فکر کنیم و صحبت کنیم متن جناب خسرو هم جالب بود این قهرمانان آذری رو نمیشناختم. بیایید در مورد قهرمانان هر قومی که هستیم و در مقابل دشمن خارجی ایستادن صحبت کنیم. زنده باد ایران و ایرانی
ایرانی ۱۷ آذر ۱۴۰۰ | ۰۶:۵۷
به خسرو : جناب تعریف شما از خودتون یعنی ترک مسلمان شیعه کاملا مشخص می‌کنه ایرانی نیستید چون در دنیا ترک تبعه ترکیه است نه ایران و کاملا هم دیپلماتیک می باشد البته دلیلش هم اقدام اشتباه ترکیه در نامگذاری کشورش می باشد ، اجالتا نمیشه به ترکیه گفت اسم کشور تو عوض کن اما میشه به شما گفت خودتو اینطوری معرفی نکن البته و صد البته اگر خودتون رو ایرانی میدونید که در اینصورت تعریف شما میشه ایرانی آذربایجانی مسلمان ، آریایی یعنی مردمی که در سرزمین ایران زندگی میکنند حالا اگر در ایران زندگی میکنید آریایی هستین عرب ایرانی یا عرب آریایی هر دو یک معنی داره بدون در نظر گرفتن بار تاریخی این کلمه ، و به همون دلیل ایران هم به معنی محل زندگی آریایی هاست پس آذری آریایی با آذری ایرانی هر دو به یک معناست:. انسان آذری که در فلات ایران زندگی میکند ، حالا چرا پنجشیری ها آریایی گفته میشه با این تعریف ؟ چون منظور پهنه فرهنگی و سرزمینی فلات گسترده ایران هست نه صرفا پهنه سیاسی کما اینکه کردها آناتولی هم آریایی هستند چون در امتداد پهنه فلات ایران قرار دارند و الی آخر . به همین دلیل که آریایی بودند اصلا به معنای نزاد نیست کما اینکه پارت و ماد و پارس سه قوم بودند که در کل آریایی اطلاق میشدند
به پانترک بلوچی نما ۱۸ آذر ۱۴۰۰ | ۱۴:۱۰
زشت ترین رفتاری که شما پانترکها تو مجازی دارید اینه که جای دیگران کامنت میذارید جای ارامنه به کردها بد میگید و ...خجالت بکشید کسی که جلوی طالبان بایسته خوبه نه کسی که مثلمولوی عبدالحمید و پانترکهای وطنی طرفدار تروریستهای طالبانی باشه
خسرو ۲۰ آذر ۱۴۰۰ | ۱۸:۴۶
ایران در زبان ترکی ما یعنی " سرزمین پیوند و همبستگی و بهم رسیدن " پس کلمه ایران بار نژادی ندارد ضمنا معنی ترکی آن انسانی تر بوده و تمام ملت ایران را پوشش میدهد -- چگونه قوم تاجیک در افغانستان یا کردها در ترکیه میتوانند آریایی باشند ولی ما در ایران نمی توانیم ترک باشیم ؟ اصلا بپرسید ببینید تاجیک های سنی حنفی ، ایران شیعه را بیشتر قبول دارند یا هزاره های ترک شیعه؟ در خاورمیانه دین و مذهب بیش از نژاد و زبان برد دارد
ایرانی ۲۲ آذر ۱۴۰۰ | ۱۷:۵۰
به خسرو : پاسخ سوال شما در مورد ترک بودن کاملا مشخصه : عرض کردم ترک به لحاظ دیپلماتیک تبعه ترکیه است برادر اما اریایی بودن به لحاظ دیپلماتیک به معنی تبعه ایران نیست به همین دلیل ساده و البته روشن . تعریف شما از ایران هم خوب گرمی اصلا هر کس میتونه تعریف خودش از وطنش رو داشته باشه اما یک تعریف علمی و دانشگاهی و تاریخی وجود داره که اصل هست که در نوشته قبلیم عرض شد